Z pozoru wystawa Photography & the classical nude w Nichols Museum na University of Sydney wydaje się skromna, ponieważ zgromadzono na niej niecałą setkę zdjęć (dokładnie 98). Wybór to jednak trafny i znakomity, autorami wielu pokazanych prac są prawdziwi mistrzowie: Leni Riefenstahl, Henri Cartier-Bresson, Brassaï i Herbert List; Australię reprezentuje Max Dupain.

Tematem ekspozycji jest obraz klasycznie pojmowanej nagości w fotografii, cienka, subtelna linia oddzielająca sztukę od erotyzmu i bogactwo motywów (często zaskakujących) z tym związanych. Prace podzielono tematycznie, nie chronologicznie, od wizerunków przedstawiających antyczne rzeźby i aktów nimi inspirowanych, po zbanalizowany obraz antyku w rzymskim sklepie z pamiątkami i filmowej dekoracji.

Biała, marmurowa, pokryta mchem nagość parkowych rzeźb i wypolerowana do połysku nagość muzealnych eksponatów wrosła w naszą kulturę tak, że prawie jej nie zauważamy. Przechodzimy obojętnie lub zachwycamy się kompozycją stworzoną przez artystę. Pijemy wino na wernisażu stawiając kieliszek obok wyrzeźbionej nogi, czasem sami pstrykamy zdjęcie żeby mieć pamiątkę z paryskiego parku lub Włoch. Skanując wzrokiem pismo o modzie ledwie zauważamy, że tłem pokazanych kreacji są klasyczne posągi. Artystyczne, nagie fotografie żywych ludzi odbieramy jednak inaczej, bliżej, bardziej zmysłowo, wytrącają nas ze spokoju, możemy się nimi nawet oburzyć lub podniecić. W wielu tych fotografiach kryje się także coś więcej - odwieczna para Eros-Thanatos, seks i śmierć, są zapisem przemijającego piękna, ich żywi, młodzi, idealni modele dawno zestrzeli się albo umarli, a równocześnie są tu przed nami, nadzy, tak blisko.

Wystawa, na którą wstęp jest wolny, potrwa do 17 kwietnia. Warto także kupić niedrogi, pięknie wydany katalog, zawierający reprodukcje wszystkich prac z wystawy, do którego włączono kilka ciekawych esejów.