Blanchett Cate. Aktorka (1969). Zaczynała w teatrze i gra w nim do tej pory, prowadząc wraz z mężem Andrew Uptonem jedną z najlepszych, ambitnych scen w Australii - Sydney Theatre Company, na którego spektakle ceny biletów nie są wcale zabójczo drogie. Dzięki talentowi w kreowaniu skrajnie różnych postaci (popisowa rola Boba Dylana w I’m Not There) i urodzie (królowa Galadriela we Władcy Pierścieni) zyskała status mega gwiazdy, otrzymując Oscara za rolę innej bogini ekranu, Katharine Hepburn, w Aviatorze.

Cave Nick. Piosenkarz, muzyk, poeta i prozaik (1957). Wysoki, szczupły i przystojny dandys, o przenikliwym, niskim głosie. W czasie koncertów występuje zwykle w ciemnych garniturach i białych koszulach. Ostatnio wypromował modę na obciachowe wąsy (jego śladem podażył między nimi Brad Pitt). Nick początkowo był niedoceniany w Australii, uznanie dla niego przyszło z Europy i USA. Przełomową okazała się jego płyta Murder Ballads, która stała się światowym hitem oraz udział w filmie Wima Wendersa Niebo nad Berlinem. Oprócz kilkunastu płyt wydał parę książek – po polsku można przeczytać jego debiutancką, groteskowo-oniryczną powieść Gdy oślica ujrzała anioła.

Crowe Russel. Aktor filmowy i miłośnik rugby (1964). Obecnie najbardziej kasowy aktor pochodzący z Australii, laureat Oscara. Zgodnie z przystojnym, postawnym, atletycznym wyglądem gra zwykle postaci rozstrzygające swoje spory za pomocą pięści, białej lub palnej broni (Gladiator, American Gangster, 3.10 do Yumy). Reżyserzy wykorzystują także bardziej miękką i wrażliwą stronę jego osobowości (Piękny umysł). Prywatnie aktor słynie z awantur w hotelach i wspaniałego apartamentu, w którym mieszka, mieszczącego się w dawnych sydnejskich dokach w Wooloomooloo.

Howard John. Lider opozycyjnej Liberal Party, w latach 1996-2007 premier Australii. Po długich rządach, nieubłaganym prawem demokracji, pożegnany ostatecznie przez wyborców. Dla wielu synonim wszelkiego zła jak bracia Kaczyńscy w Polsce i prezydent Bush junior. Australijczycy nie mogli mu darować między innymi ścisłego sojuszu z USA, cięć w wydatkach socjalnych oraz w nakładach na naukę i kulturę (w czym pewnie jest wiele przesady).

Hutchence Michael. Piosenkarz i muzyk (1960-1997). Legendarny, kultowy, arcyprzystojny wokalista grupy INXS, który zakończył życie samobójstwem. Karierę zaczął od występów w sydnejskich pubach-hotelach (co wieczór w kilkunastu w nich można posłuchać debiutujących zespołów). Znajdował inspirację w klasycznym rocku, przyznając się do pokrewieństwa z twórczością Iggiego Popa i Nicka Cave'a (który zaśpiewał na jego pogrzebie). Hutchence wydał kilkanaście płyt i napisał muzykę do paru filmów. Do dziś jest pop-ikoną Sydney.

Kelly Ned. Najsławniejszy australijski bandyta i bohater ludowych opowieści (1854-1880). Złapany po policyjnej obławie, zakończył swoje pełne przygód, ale krótkie życie na szubienicy w Melbourne. Wszyscy Australijczycy znają historię o własnoręcznie sporządzonej przez Kelly’ego zbroi, mającej chronić go przed kulami (można ją obejrzeć w Victoria State Library w Melbourne). Postać rewolwerowca z buszu inspiruje nadal artystów i twórców reklam. Był jednym z ulubionych tematów płócien Sidneya Nolana. W 1970 roku w filmie Tonny’ego Richartsona zagrał go Mick Jagger, a w 2003 roku (u Gregora Jordana) Heath Ledger. Oba obrazy zatytułowano po prostu Ned Kelly.

Kidman Nicole. Aktorka (1967). Pierwsze bożyszcze aktorskie Australii. Mimo że w pierwszych swoich filmach wyglądała raczej myszowato z czasem zdobyła kasowe szczyty, potwierdzone ponad 20 milionowym honorarium za występ w reklamie Chanel No. 5. Do jej najwybitniejszych ról należą Grace w Dogvill i Virginia Woolf w Godzinach (konia z rzędem temu, kto ją tam rozpozna z doprawionym nosem). Ostatnio cały naród oglądał ją w patriotycznej Australii. 2008 rok nie był dla Nicole do końca szczęśliwy. Spece od inwestowania w przemysł filmowy orzekli, że jest przereklamowana – jej astronomiczne gaże nie przynoszą bowiem należnych zwrotów w stosunku do poniesionych kosztów.

Ledger Heath. Aktor filmowy (1979-2008). Przystojny blondyn, jeden z kowbojów-gejów w epokowej Tajemnicy Brokeback Mountain i zbrodniarz Joker w Mrocznym rycerzu opowiadającym o przygodach Batmana. Za tę ostatnią rolę otrzymał wyjątkowego, pośmiertnego Oscara. Nagrodę przyznano rok po śmierci gwiazdora, który zmarł z powodu zatrucia lekami (śledztwo wykluczyło raczej samobójstwo).

Lindsay Norman. Malarz, rysowinik i pisarz (1879-1969). Uważany za właściwego ojca założyciela australijskiego malarstwa. Skandalista. Miłośnik i portrecista krągłych, obfitych kobiecych kształtów, które traktował raz z akdemicką, mitologiczną powagą, innym razem z plebejską rubasznością. Wymyślił, narysował i opisał dla dzieci przygody Magicznego Puddinga. Prawie całe życie spędził w Górach Błękitnych w Faulconbridge, gdzie mieści się jego muzeum (Norman Lindsay Gallery&Museum) [więcej o Normanie Lindsay’u przeczytasz w dziale Art Farti].

Milat Ivan. Seryjny morderca (1944). Swoje przypadkowe ofiary wybierał spośród wyruszających z Sydney w głąb lądu autostopowiczów, przeważnie australijskich i zagranicznych backpackerów. Dla większości z nich była to w ich życiu ostatnia przejażdżka. Aresztowanemu w 1994, udowodniono ostatecznie 7 morderstw, za co ukarano go siedmiokrotnym dożywociem, dokładając 18 lat za usiłowanie zabójstwa angielskiego turysty, któremu udało się uciec.

Nolan Sidney. Malarz (1917-1992). Obok Normana Lindsaya najbardziej znany artysta Australii. Jego orginalne, oniryczne obrazy, bardzo australijskie w duchu, przywodzące na myśl niezgrabne dzieła artystów-amatorów, przedstawiają zwykle niepokojące sceny z Outbacku. Ten podskórny dreszcz jest wyraźnie wyczuwalny, nawet jeśli z pozoru nic się na nich nie dzieje. Na wielu swoich pracach Nolan uwiecznił postać Neda Kelly’ego w podobnym do telewizora hełmie na głowie.

Rudd Kevin. Obecny minister spraw zagranicznych i były premier Australii z ramienia lewicowej Labor Party wygryziony z pierwszego w państwie urzędu przez swoją partyjną oponentkę Julię Gillard. Przeciwnik polityczny swojego poprzednika, Johna Howarda, lidera prawicowej Liberal Party. Przeszedł do historii wypowiadając –  jako premier, w imieniu narodu - kontrowersyjne Sorry skierowane do Aborygenów.

Rush Geoffrey. Aktor (1951). Surowa powierzchowność potężnego mężczyzny powoduje, że zwykle obsadzany jest w rolach silnych postaci jak Kapitan Barbossa w Piratach z Karaibów czy Markiz de Sade w Zatrutym piórze. Genialnie zagrał Petera Sellersa w biograficznym filmie o komiku i pianistę Davida Helfogta w Blasku, za co otrzymał zasłużonego Oscara.

Skrzynecki Peter. Prozaik i poeta (1945). Polak z pochodzenia, jeden z najbardziej znanych współczesnych powieściopisarzy Australii. Jego kunsztowna twórczość zdominowana jest przez problemy związane z życiem emigrantów. Po polsku są dostępne dwie jego książki – Bezdomne psy i Wróbli ogród.

Szubanski Magda. Aktorka komediowa (1961). Córka Polaka i Szkotki. Tutejsza celebrytka, szczególnie bliska zwykłym ludziom, ponieważ znaczna tusza i pospolita powierzchowność nadaje jej wygląd przeciętnej mieszkanki ubogiej suberbii. Włączając telewizor trudno ją przeoczyć, jest wszędzie – w sitkomach (uwielbianym Kath&Kim), różnorakich show i reklamach. Australijczycy z zapartym tchem śledzą również jej nierówną walkę z otyłością.

Weir Peter. Reżyser filmowy (1944). W najlepszych swoich filmach ukazuje odrębne stany świadomości z pogranicza jawy, snu i szaleństwa (Hydraulik), a także ludzkie spotkania z dziką naturą. Najbardziej znany jest z Pikniku pod wiszącą skałą, będącego ekranizacją australijskiej powieści o tym samym tytule, autorstwa Joan Lidnsay. Światowy rozgłos zdobyły także inne jego dzieła, zrealizowane już w Hollywood – Stowarzyszenie umarłych poetów, Rok niebezpiecznego życia, Truman show i Wybrzeże Moskitów. Lubi i ceni Polaków – w swoim Panu i władcy: Na krańcu świata załogę swojego filmowego żaglowca skompletował z polskich naturszczyków. Od pewnego czasu przymierza się też do nakręcania filmu o polskim uciekinierze z sowieckiego łagru.

White Patrick. Prozaik i poeta (1912-1990). Jak dotąd jedyny australijski laureat literackiej Nagrody Nobla, którą otrzymał w 1973 roku. Debiutował jako poeta. Ten okres zakończył się jednak kryzysem twórczym. White załamany z powodu braku artystycznych sukcesów, porzucił na pewien czas pisanie. Artystyczne uznanie i sławę przyniosła mu dopiero późniejsza twórczość epicka. Krytyka doszukuje się w jego powieściach nawiązań do Biblii i Faulknera. Największym jego dziełem jest powieść Wóz ognisty, opisująca społeczeństwo Australii przed, podczas i po II wojnie światowej. Inne ważne książki White’a dostępne po polsku to Drzewo człowiecze, Żywi i umarli, Węzeł, Wiwisekcja, Oko cyklonu i Przepaska z liści.